- Zaraz zaraz - przerwał

„— Zaraz, zaraz... — przerwał mu ojciec. Jak to powiedziełeś Zobaczyć Może jeszcze dodasz, że na własne oczy...
Zobaczyć... — zastanowił się Janek. — No tak, zobaczyć to nie, ale można to... to się czuje na dłoni... Spróbuj, Władku!
Itillii. bum. bum... powiedział głośno W bulek. trzymając
dłoń przed swymi ustami. — Tak, wyraźnie czuje się drgania powietrza...!
— No więc właśnie te drgania powietrza wprawiają w ruch tekturowy krążek. Drgania krążka przenoszą się na przymocowaną do niego nitkę i wprawiają w dokładnie taki sam ruch drugi krążek, zamocowany na drugim końcu nitki. Jasne... — zapytał ojciec.
— Jasne! — potwierdzili jednocześnie chłopcy, a Janek dodał — A drugi krążek tekturowy, wytwarzając takie same drgania „mówi" nam wprost do ucha, prawda
— Teraz to i ja wszystko rozumiem — powiedział Władek. — Nasz telefon po prostu przenosi drgania powietrza od ust jednego z nas do ucha drugiego. W ten sposób głos z łatwością pokonuje odległość pomiędzy nami i tak dobrze go słychać. To jest naprawdę bardzo dowcipnie urządzone...
— Ale mówił pan, że tak samo działa prawdziwy telefon, telefon elektryczny — odezwał się Janek. — Ale tam chyba zamiast nitki powinien być drut, to jest przewód. Bo po nitce to chyba elektryczność nie przejdzie... Prawda...“(3)