Francuzi spodziewali się

„Francuzi spodziewali się długich i uporczywych walk na Linii Maginota. Tymczasem w ciągu czterech dni została zajęta Holandia, a wojska belgijskofrancuskie zostały pobite nad Mozą. 19 maja Niemcy dotarli pod Amiens, a 21 maja do Kanału La Manche. W rejonie Dunkierki zostały odcięte znaczne siły brytyjskofrancuskie, armia belgijska skapitulowała, a 4 czerwca bitwa o Flandrię zakończyła się całkowitym sukcesem Niemców.
W dniu 10 czerwca do wojny po stronie Niemiec przystąpiły Włochy. Groziło to atakiem na tyły francuskie. 14 czerwca Niemcy wkroczyli do Paryża, a 22 czerwca nowy premier Francji marszałek Philippe Petain (czyt. petę) podpisał zawieszenie broni. 25 czerwca walki ustały całkowicie. Na pobicie głównych sił aliantów na Zachodzie Hitler potrzebował niewiele ponad miesiąc. W tym świetle nieco inaczej należy spojrzeć na polski wrzesień 1939 r.
Na mocy aktu kapitulacji Francja została podzielona na strefę okupacyjną, która obejmowała całą Francję północną i środkową (aż po Loarę) i wybrzeże atlantyckie, aż po granicę z Hiszpanią. W południowej części kraju 12 lipca marszałek Petain proklamował powstanie Państwa Francuskiego ze stolicą w Vichy (czyt. wiszi). Alzacja i Lotaryngia zostały włączone do Rzeszy. Z kapitulacją nie pogodził się gen. Charles de Gaulle (czyt. de goli), który 18 czerwca 1940 r. ogłosił powstanie Komitetu Wolnych Francuzów w Londynie i zapowiedział dalszą walkę z Niemcami, jako jedyny reprezentant interesów Francji.“(10)