O prawie spadkowym mamy

„O prawie spadkowym mamy bardzo szczupłe wiadomości. Najstarsza ustawa królestwa Kentu reguluje dziedziczenie żony po zmarłym mężu, przyznając jej w wypadku, gdy w czasie trwania małżeństwa były dzieci, połowę mienia po mężu.
Pod wpływem kościelnym rozpowszechniło się rozporządzenie mieniem na wypadek śmierci, dla zbawienia duszy (pro anima) pewną jego częścią na rzecz instytutu kościelnego, przeważnie w formie darowizny na wypadek śmierci (donatio post obitum). Niejednokrotnie dopuszczenie do spowiedzi i udzielenie absolucji uzależnione było od dokonania tego rodzaju darowizny.
Ponadto stało się z czasem — jak się zdaje — obowiązkiem rozporządzenie pewną częścią swego mienia na rzecz pana (seniora). Wskazuje na to zawarte w ustawie Kanuta W. postanowienie, którego celem, jak przypuszczać należy, było zapobieżenie pewnym nadużyciom ze strony panów w razie braku takiego rozporządzenia. W takim wypadku wolno było panu zabrać tylko hergeate (tzw. zbroję rycerską), pozostałe zaś mienie miało przypaść żonie, dzieciom i najbliższym krewnym zmarłego i być podzielone między nich. Jeżeli śmierć nastąpiła na polu walki, hergewet przypadał spadkobiercom, a nie panu.“(16)